LinkBack URL
About LinkBacks
ويروس پاروا (پيشگيري و درمان)
ویروس پاروا یکی از بیشترین و مهمترین ویروسهایی است که در دنيا سلامت سگها را تهدید میکند. این ویروس موجب التهاب و زخم در روده و ایجاد اسهال شدید در سگ مبتلا میشود. این اسهال میتواند خونی باشد و به شدت جان حیوان را تهدید میکند. متأسفانه هیچ درمان موثری برای مقابله با این ویروس وجود ندارد و تنها میتوان با واکسیناسیون تا درصد بالایی از مبتلا شدن حیوان جلوگیری نمود. اگرچه هنوز هم سگهایی با وجود واکسینه شدن درگیر میشوند.
▪ شناسایی این ویروس:
پاروا ویروس، ویروسی است کاملاً سرسخت، بادوام، مقاوم و پایدار. این ویروس میتواند برای مدتهای طولانی بر روی زمین، غذا و سایر لوازم زنده بماند. فرش و قالیچهها جهت ضدعفونی کردن بسیار دشوارند. حتی این ویروس میتواند از طریق حشرات و جانواران موذی مانند سوسکها منتقل شود. این ویروس حتی در مقابل اسید فنیک و حرارت مقاوم است. تنها میتوان با وایتکس مخلوط با آب ( به نسبت ۱ به ۲۰) این ویروس را غیر فعال کرد، نور مستقیم آفتاب نیز موجب کشتن این ویروس میشود. اگرچه حدود یک تا دو هفته طول میکشد تا علائم بیماری در حیوان ظاهر شود، علائم این ویروس از روز سوم در مدفوع قابل مشاهده است. این بدان معناست که حتی سگی با ظاهری کاملاً سالم میتواند ناقل این ویروس به منزل شما باشد.
▪ علائم ویروس پاروا:
جالب توجه است که این ویروس میتواند کاملاً مخفی باشد و یا با علائم کشنده همراه باشد که این نشانهها به چهار عامل بستگی دارد:
۱( سن سگ مبتلا
۲( جثه حیوان
۳( وجود پادتن در بدن حیوان
۴( نژاد حیوان درگیر
معمولاً توله سگها پادتن را توسط شیر مادر (آغوز) دریافت میکنند و حتی اگر در محیط آلوده قرار گیرند به ندرت تا ۱۴-۲۰ هفتگی درگیر میشوند اما به محض اینکه مدت پادتن آنها به انتها برسد مبتلا میشوند. معمولاً تولههای بالای ۶ ماه به این بیماری مقاومند و تنها به یک اسهال زود گذر مبتلا میشوند و معمولاً بعد از سن ۲-۱ سالگی آنقدر این بیماری کمرنگ و زود گذر میشود که حتی صاحب حیوان متوجه نخواهد شد. بدون هیچ دلیل علمی معمولاً نژادهای دوبرمن (Doberman) ، رتوایلر (Rottweiler) و پیت بول تریرآمریکایی (American Pit Bull Terrier) بیشتر درگیر این بیماری میشوند. معمول ترین فرم این ویروس التهاب و عفونت روده کوچک است که با ناراحتی، افسردگی، استفراق و کم شدن آب بدن حیوان همراه است. برخی تولهها به محض بروز اسهال میمیرند و برخی دیگر بین ۶-۴ روز مقاومت میکنند. آنهایی که تا ۸ روز دوام بیاورند معمولاً زنده میمانند. از بین رفتن سلولهای خونی و زخم شدن روده حیوان باعث بوجود آمدن عفونتهای باکتریایی ثانوی میشود. باید توجه داشت که بسیاری دیگر از باکتریها و ویروسها میتوانند موجب اسهال خونی شوند و حتماً هر اسهال خونی مبنی بر ویروس پاروا نمیباشد.
▪ راه تشخیص:
شما میتوانید تنها از طریق کیتهای مخصوص این ویروس به بیماری پی ببرید.
▪ درمان:
درمان این ویروس میتواند با جبران آب از دست رفته از رگها که به دلیل اسهال صورت گرفته انجام پذیرد ( استفاده از سرم رینگر بهمراه بی کربنات). در روز اول ۴۰-۱۰ میلی لیتر برای هر ۴۵۴ گرم وزن بدن که در روزهای بعد مقدار آن کمتر میشود. به محض جبران کمبود آب میتوان از سرمهای غذایی زیر پوست حیوان تزریق نمود. ما همچنین از دارو برای آرام نمودن التهاب روده حیوان استفاده میکنیم. مانند متروکلروپرامید (۲.۵-۱ میلیگرم ۴-۳ بار در روز). معمولاً در ابتدا در سگهای بالغ یک تب زود گذر اتفاق میافتد که این امر در تولهها برعکس میباشد و حرارت بدنشان کم میشود و این تولهها به گرمای محیطی بیشتری احتیاج دارند. به محض اینکه سگ بتواند مایعات مصرف کند میتوان به او داروی pyrantel pamoate خوراند. برخی از دامپزشکان نیز برای کاهش درد حیوان از butorphanol tartrate استفاده میکنند. اگر توله بصورت ثابت شروع به خوردن غذا به میزان کم کند و یا دم خود را تکان دهد نشانه بهبودی است. با وجود این بسیاری از تولهها جان سالم به در نمیبرند.
▪ مصونیت از این ویروس:
امروزه انواع مختلفی از واکسنها که ویروس زنده و ضعیف شده پاروا را شامل میشوند در بازار موجود است. اکثراً واکسنهایی که قبل از اتمام پادتن در بدن حیوان تزریق میشوند اثر نمیکنند. معمولاً واکسنها در دو مرحله ۱۴-۱۲ هفتگی و ۱۸ هفتگی تکرار میشود.
منبع: سايت دانشجويان دامپزشكي علمي كاربردي اروميه ۸۵
پاسخ با نقل قول
